Σάββατο, 30 Οκτωβρίου 2010

Άτιτλη Νουβέλα (κεφάλαιο IV)




IV

Στο δρόμο για το Εργαστήριο δε μιλούσαν καθόλου.
Το ραδιόφωνο είχε μείνει στον ίδιο σταθμό και τώρα έπαιζε κλασσική μουσική. Κανείς απ’ τους δυο δεν είχε όρεξη να ψάξει κάτι άλλο, έτσι άφησαν αυτό.
  
Εκείνη σκεφτόταν την Ηθοποιό που επιτέλους ήθελε να φύγει όμως λόγω της κατάστασης ο Νοσοκόμος είπε πως πρέπει κι αυτή ν’ ακολουθήσει την πομπή προς το Εργαστήριο.
Έτσι είχαν καταλήξει να πηγαίνουν Εκείνη κι ο Χ μπροστά, το ασθενοφόρο από πίσω κι η Ηθοποιός μετά.
Τουλάχιστον να μπορούσε να την έβλεπε απ’ τον καθρέφτη σ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής, κι όχι μόνο στις στροφές.

Ένας διακεκομμένος ήχος την έβγαλε απ’ τις σκέψεις της.

«Τι ακούγεται;» ρώτησε τον Χ.
«Ο ασύρματος»
«Σήκωσε τον»
«Ναι;» είπε εκείνη δυνατά.
«Όχημα Ένα. Το Όχημα Ένα να απαντήσει αμέσως!» ακούστηκε από τα ηχεία του αμαξιού, πάνω στον Καρυοθραύστη του Τσαϊκόφσκι.



«Το Όχημα Ένα υποτίθεται ότι είμαστε εμείς;» ρώτησε Εκείνη τον Χ.
«Έτσι νομίζω»

«Ναι; Το Όχημα Ένα ακούει»
«Όχημα Ένα δεν έχεις ν’ αναφέρεις τίποτα;»
«Εε…  Όχι;»
«Μα καλά ρε Όχημα Ένα, δεν έχει δει τόση ώρα ότι ένα χέρι κρέμεται απ’ την πίσω πόρτα του αυτοκινήτου σου;»
«Ένα τι;» είπε Εκείνη τρομαγμένη και γύρισε να δει.
«Τι;» ρώτησε κι ο Χ και γύρισε κι εκείνος.

Εκείνη κόντεψε να χάσει τον έλεγχο του παλιού πολυμορφικού απ’ τον τρόμο της και τις φωνές που είχε βάλει ο Χ.
Μόλις επανέφερε στα φυσιολογικά του το αυτοκίνητο και φώναξε στον Χ να σταματήσει τις φωνές απειλώντας τον ότι αν δεν το κάνει θα τον αφήσει μόνο του στη νύχτα, πάτησε πάλι το κουμπί του ασύρματου και είπε «Να σταματήσω στην άκρη;»

«Ναι παρακαλώ! Πριν σκοτωθείς και σκοτώσεις κι εμάς, Όχημα Ένα!»
Έβγαλε αλάρμ και σταμάτησε στη δεξιά μεριά του δρόμου.

«Παρακαλώ μη βγείτε απ’ τα οχήματά σας» ακούστηκε η φωνή στον ασύρματο.

Δυο Νοσοκόμοι κατέβηκαν απ’ το ασθενοφόρο και πλησίασαν το αυτοκίνητο.
Άνοιξαν την πίσω πόρτα και πήραν το κομμένο χέρι. Το έβαλαν στη ειδική αποστειρωμένη σακούλα, την έκλεισαν αεροστεγώς  και απομακρύνθηκαν 

«Πάμε!» ακούστηκε το πρόσταγμα στον ασύρματο και η πομπή ξεκίνησε ξανά.

Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010

Όπως βλέπω ότι βλέπεις

ph.: Annie Leibovitz
Αφήνομαι στα χέρια σου
Και δίχως μιαν ανάσα μου
Βυθίζομαι

Ανάμεσα στους χτύπους σου
Ακούω τη Φωνή σου αναπάντεχα
Ζαλίζομαι

Κι απογειώνομαι
και ξέρω πως δεν κάνει
Και προσγειώνομαι
και πάλι δε μου φτάνει

Σαν έρχεται η ώρα μου
Κουρδίζω τα ρολόγια μου
Κι αφήνομαι

Σ' αυτό το χτύπημα
Κι αρχίζω αλήτικα
Να γδύνομαι

Κι απογειώνομαι
και ξέρω πως δεν κάνει
Και προσγειώνομαι
και πάλι δε μου φτάνει

Ανάμεσα στα νεύρα σου
Σκαλίζω τα τεφτέρια σου
Κι εκπλήσομαι

Κι αν έβγαλες τα νύχια σου
Κι αμόλησες τα φίδια σου
Εγώ ρίχνομαι

Κι απογειώνομαι
και ξέρω πως δεν κάνει
Και προσγειώνομαι
και πάλι δε μου φτάνει

Μ' ακούς με μια συμπάθεια
Μα δείχνεις αντιπάθεια
Τρελαίνομαι

Μετά η αντιπαράθεση
Μου κλέβεις την παράσταση
Και δένομαι

Κι απογειώνομαι
και ξέρω πως δεν κάνει
Και προσγειώνομαι
και πάλι δε μου φτάνει

Κι όλο ζητάς κι όλο απαιτείς τ' ακαταλόγιστο
Μα με τα όνειρα το παίζεις παραδόπιστο
Και χάνομαι

Κι όλο ανυπάκουο κι όλο ανάγωγο
Κι όλο απέναντι κι όλο παράδοξο
Και πνίγομαι

Κι απογειώνομαι
και λέω πως δεν κάνει
Και προσγειώνομαι
και ξέρω πως δε φτάνει

Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

Ανάθεμα


Ανάθεμα σε μίζερο
Αφέθηκα στη γνώμη σου και τι κατάλαβα;
Στη γνώμη σου;
Πανάθεμα σε άγουρο
Και σάμπως να μην ήξερα;
Δεν ήξερα

Ανάθεμα σε ζόρικο
Με πείσμα όλο κι αντίδραση
Επίτηδες
Πανάθεμα σε μόρτικο
Που σου ‘μαθα και λέξεις
«Θ’ αντέξεις;»

Ανάθεμα σε γλώσσικο
Π’ ολιγωρείς
Πανάθεμα σε ανώριμο
Π’ όλο εννοείς
Ανάθεμα σε άδολο
Π’ όλο εξηγείς
Πανάθεμα σε
Κι ανάθεμα σε
Πανάθεμα σε
Μην εξηγείς