Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011

Sweet Sixteen



Μου είχαν δώσει τις μπάλες της προθέρμανσης να τις έχω στο δικό μου αμάξι για το αυριανό παιχνίδι. Δεν ξέρων γιατί σε ‘μένα, συνήθως δε με βάζουν ν’ ασχολούμαι με τέτοιες δουλειές γιατί ξεχνάω τα ραντεβού  ή δεν ξυπνάω αρκετά νωρίς για να ‘μαι στην ώρα μου. Έτσι έγινε κι αυτή τη φορά.
Μπήκα τρέχοντας στο κλειστό γήπεδο φορώντας ακόμα τα γυαλιά μου και κρατώντας το δίχτυ με τις μπάλες. Η προθέρμανση είχε ήδη αρχίσει αλλά ευτυχώς ο προπονητής (που είναι αδερφός της μάνας μου και συνεπώς θειος μου, ένας χαζούλιακας σφίχτης) είχε άλλες ασχολίες, σημαντικότερες απ’ το να κάνει φασαρία ως συνήθως για τα δεκαπέντε λεπτά της αργοπορίας μου. Παράτησα λοιπόν κι εγώ το δίχτυ κοντά στους πάγκους κι εξαφανίστηκα αμέσως. Κανείς δεν ψάχνει το μπελά του κυριακάτικα με λίγο ύπνο και χωρίς καφέ.
Α, καφές! Το κυλικείο του γηπέδου έχει έναν απαίσιο, φθηνό, του κιλού, να σου πω όμως ένα μυστικό; Εμένα η κυριούλα που το ‘χει με συμπαθεί και μου βάζει απ’ τον καλό, με δυο γεμάτες ως απάνω, ξεγυρισμένες κουταλιές! Έναν τέτοιον θέλω τώρα, για να στρώσω.
Εκεί έξω υπάρχει μια αναστάτωση, δε μπορώ όμως να καταλάβω το γιατί.
Θα πρέπει να κοιμάμαι ακόμα γιατί δεν κατάλαβα επίσης πότε βρέθηκα, αντί να πίνω τον καφέ που μόλις παρήγγειλα, να βοηθάω δυο κορίτσια να κουβαλήσουν κάτι χαρτόνια για την ετήσια εκδήλωση της ομάδας.
«Άντε μανάρι μου, εσύ που ξες το χώρο, άιντε να βοηθήσεις τις κοπέλες»
Η κυριούλα; Κάποιος που καθόταν εκεί γύρω; Ούτε που θυμάμαι ποιος μου το ‘πε. Το ‘κανα όμως.
Άρχισα να λειτουργώ μόλις αναγκάστηκα να επικοινωνήσω με τα κορίτσια.
«Πού πρέπει να τα πάμε;»  με ρώτησε η μία απ’ αυτές.
«Ε, στην αποθήκη, μάλλον. Τουλάχιστον προσωρινά» απάντησα παρατηρώντας την κοπέλα που μίλησε. Ήταν χαριτωμένη. Μελαχρινή με σκούρα μαλλιά και μαύρα μάτια. Είχε ωραίο στόμα. Χείλη μεστά και κάτι δόντια άσπρα και μεγάλα. Ήταν ευχάριστο να τη βλέπει κανείς.
Αφήσαμε τα χαρτόνια στα σκοτεινά γιατί η λάμπα της μεγάλης αποθήκης ήταν γι’ ακόμη μια φορά καμένη. Η μελαχρινή κοπέλα άναψε την οθόνη του κινητού της και κοίταξε τα πράγματα που φέραμε.
«Έχει κι άλλα, ε;» ρώτησε.
«Ναι, άλλη μια διαδρομή» απάντησε το άλλο κορίτσι «Πήγαινε εσύ με τ’ αμάξι να τα πάρεις απ’ το τυπογραφείο κι εγώ θα ετοιμάσω τον χώρο εδώ πέρα. Θα με βοηθήσεις, ε;» γύρισε σ’ εμένα.
Την κοίταξα. Τα μαλλιά της ήταν μαζεμένα σ’ έναν κότσο, πρόχειρα, στην κορυφή του κεφαλιού της και κάτι ατίθασες τούφες που είχαν δραπετεύσει απ’ το σύνολο, πετούσαν δεξιά κι αριστερά.
«Βέβαια! Αφού πιούμε πρώτα μια γουλιά καφέ!» απάντησα ευδιάθετα.
«Τέλεια!» είπε και μου χαμογέλασε πίσω.
Πήραμε τους καφέδες μας απ’ το πάσο που ήταν αφημένοι.
«Για πες εσύ που ξέρεις, μανάρι μου, πώς θα γίνει να βάλουμε λίγο φως εκεί μέσα για να κάνουμε τη δουλειά μας, αφού βέβαια πιούμε πρώτα μια γουλιά καφέ;» με ρώτησε γελώντας.
«Κάτι θα κάνουμε και για ‘σας!» της αντιγύρισα στον ίδιο τόνο κι άφησα τον έρμο καφέ μου αφού όμως πρώτα τράβηξα μια γενναία ρουφηξιά.
Μπήκαμε στη σκοτεινή αποθήκη, εγώ μπροστά μ’ εκείνη πίσω μου.
«Κάπου υπάρχει μια κούτα με λάμπες θαμμένη εδώ μέσα, για να τη βρούμε όμως θ’ ανάψουμε το φως από ένα μικρό, τόσο δα δωματιάκι, κάτι το οποίο βέβαια είναι αρκετά δύσκολο γιατί οι διακόπτες δυστυχώς βρίσκονται ψηλά, πίσω από μια βιβλιοθήκη. Επίσης δε μπορούμε να μπούμε μέσα μέσα στο δωμάτιο γιατί ακριβώς μπροστά απ’ την πόρτα έχει πολλά πολλά κουτιά.»
«Αα…»
«Κοίτα, λοιπόν, τι θα κάνουμε. Θα πατήσω εγώ πάνω σ’ αυτό» είπα και έδειξα έναν πάκο χαρτιά «και θα τραβήξω το τελευταίο ράφι της βιβλιοθήκης που δεν είναι βιδωμένο για να γείρει, εντάξει; Εσύ θα περάσεις κάτω από τα χέρια μου…»
«Ανάμεσα;»
«Ναι, και θα πατήσεις κι εσύ πάνω στα χαρτιά, θα βάλεις το χέρι σου πίσω από το ράφι και θ’ ανοίξεις το φως. Οκέι;»
«Γιαβόλ μάιν κομαντάντ!» είπε και με χαιρέτησε στρατιωτικά.
Πράγματι, ανέβηκα στον πάκο και τράβηξα με τα χέρια μου το ράφι. Ύστερα το κορίτσι πάτησε ανάμεσα στα πόδια μου κι ανέβηκε μπροστά μου.
Έσκυψα διακριτικά και μύρισα το άρωμά της. Έλα, παραδέξου το, το κάνεις κι εσύ. Πόσες φορές δεν έχεις κρατήσει την αναπνοή σου για να εισπνεύσεις λίγα δευτερόλεπτα αργότερα με δύναμη το άρωμα του κοριτσιού με το οποίο πρόκειται να διασταυρωθείς; Και πόσες φορές δε χαμογέλασες χαζά συνεχίζοντας να περπατάς, αφού το έκανες;
Έτσι κι εγώ. Τη μύρισα κλείνοντας τα μάτια, όσο εκείνη έψαχνε τους διακόπτες.
«Ουφ, δεν το βρίσκω!» γκρίνιαξε απότομα και μ’ έβγαλε απ’ τις σκέψεις μου. «Τα παρατάω, γέμισα σκόνες» είπε και γύρισε απότομα πρόσωπο προς εμένα.
«Εντάξει, θα το βρω εγώ» απάντησα και άφησα το ράφι στη θέση του, περιμένοντας από ‘κείνη να τραβηχτεί στην άκρη. Εκείνη όμως δεν κουνήθηκε. Έμεινε εκεί που στεκόταν, πάνω στο πακέτο με τα χαρτιά, εκεί που στεκόμασταν κι οι δυο, μέσα στο μισοσκόταδο.
Ούτ’ εγώ κουνήθηκα. Δεν είναι ότι περίμενα να φύγει από τη μέση πια. Κάτι άλλο συνέβαινε εκείνη την ώρα.
Το μικρό, παραγεμισμένο δωματιάκι φωτιζόταν  από δύο μόνο ακτίνες φωτός που σκερτσόζικα έμπαιναν μέσα, από δυο τρυπούλες, χαραμάδες ανάμεσα στους πύργους χαρτούρας που φτάναν μέχρι το ταβάνι κι όπως για ‘μένα είναι φυσικό δε μπόρεσα να μην παρατηρήσω πως οι σκονίτσες που χορεύαν στον αέρα, πήγαιναν όλο και πιο γρήγορα, νομίζω, κι όσο περνούσανε τα δέκατα του δευτερόλεπτου, που εμένα αλήθεια, να, σου λέω μου φαίνονταν αιώνες, τόσο η ανάσα μου γρηγόρευε. Και η δικιά της όμως. Και ψάχνανε τα μάτια της τα μάτια μου κι εγώ το ένιωθα και πήρα μια βαθειά ανάσα απότομα, έκανα και τις σκόνες να χορεύουν πιο τρελά, να πιάσουνε ρυθμό παράλογο, όπως εκείνη τη στιγμή η καρδιά μου και δίχως να κοιτάω πια ούτε δεξιά, ούτε ζερβά αλλ’ ούτε και ευθεία, έσκυψα μια μπροστά, ελπίζοντας, και φίλησα το στόμα.
Και είναι αυτό το ένα δευτερόλεπτο που ακουμπάς μόνο τα χείλη σου στα χείλη της  και δεν καταλαβαίνεις ούτε άμα σημάδεψες σωστά, ούτε αν δίκαια έχεις καταλάβει ότι σε θέλει και που οι φλέβες σου χτυπάνε τόσο στα μηνίγγια σου την ίδια ώρα που παρακαλάς για νεκρική ησυχία, μήπως κι ακούσεις μιαν ανάσα της που δείχνει δυσφορία για ν’ αποτραβηχτείς αμέσως και ατσούμπαλα και να κοιτάς για ώρα τα παπούτσια σου μέχρι η γλώσσα να λυθεί και να της πεις ψιθυριστά «συγνώμη».
Κι είναι μετά τα επόμενα αυτά τα δευτερόλεπτα, τα πιο ωραία και μοιραία όλων των χρόνων σου, των πριν και των επόμενων και όλες τις φορές που θα θυμάσαι, θα νιώθεις τούτο το γαργάλημα βαθιά μες στο στομάχι σου και παρακάτω κι ένα χαμόγελο θα σκάει πάνω στα χείλη σου που θα ‘ναι ίδιο κύμα.
Θα τα θυμάσαι αυτά τα δευτερόλεπτα που σκέφτεσαι «ουάου!» και λες στη γλώσσα σου «Καλύτερα σε κόβω, κακομοίρα μου, παρά εκεί έξω νά ‘βγεις εσύ πρώτη» και ξάφνου λες και το κορίτσι άκουσε τι σκέφτεσαι, ξαφνιάζεσαι που βγάζει εκείνη τη δική της πρώτη και γλύφει παιχνιδιάρικα το μέσα μέρος απ’ το πάνω χείλι σου και γαργαλιέσαι και τραβιέσαι απαλά και την κοιτάς στο στόμα που έμεινε μισάνοιχτο,  τι δόντια υπέροχα, κι ύστερα ανεβαίνουνε τα μάτια σου χαϊδεύοντας τη μύτη της, φτάνουνε στα δικά της μάτια  και μόλις πια κλειδώσουνε τα βλέμματα, να, σπάει το πρόσωπό σου σ’ ένα τέλειο χαμόγελο, παίρνεις τα πάνω σου, ανοίγεις τα σφιγμένα στη μωβ μπλούζα που φοράει ακροδάχτυλα, ισιώνεις κι άξαφνα έρχεται η ώρα σου να παίξεις.
Ψυχραιμία!

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2011

Φανάτικ


Έχεις ζήσει ποτέ καταστάσεις που δεν ορίζει ο νόμος της βαρύτητας;

Σ’ έχει ποτέ διαπεράσει σα ρεύμα το βάρος της ευθύνης ακόμα κι αν ξέρεις ότι είναι τεχνητό και κατασκευασμένο για λόγους δημοτικότητας;

Σου έχει έρθει ποτέ επιθυμία να αποκαλύψεις μυστικά που θα χαλάσουν σχέδια και σενάρια αυτών που βρίσκονται πάνω από εσένα;

Σκέφτεσαι ότι θα ήθελες κάποτε να πετάξεις όλα αυτά τα προσωπεία και τις μάσκες που σε κρύβουν απ’ αυτούς που αγαπάς και να τρέξεις κοντά τους;

Είναι στιγμές που επιθυμείς τόσο μα τόσο δυνατά να σπάσεις το τετράγωνο περιβάλλον που σε περιορίζει και που μέσα του νιώθεις αναγκαστικά φυλακισμένος;

Έχεις ποτέ αμφιβολίες ότι οι πράξεις σου είναι άμεσο αποτέλεσμα των δικών σου σκέψεων και επιθυμιών και όχι κάποιου άλλου που σε καθοδηγεί εν αγνοία σου;

Νιώθεις κάπου κάπου ότι παραβιάζεται η ιδιωτικότητα των ίδιων σου των συλλογισμών, που μανιωδώς κρατάς κρυφούς ακόμα κι απ’ τον ίδιο σου τον εαυτό;

Σου φαίνεται ότι για αποφάσεις που αφορούν το μέλλον σου, ο λόγος σου δεν έχει καμία απολύτως βαρύτητα;

Βρίσκεις ότι ανά περιόδους οι πεποιθήσεις σου από συντηρητικές μεταλλάσσονται σε υπερ-προοδευτικές και τις καμουφλάρεις ως σύμπνοια με το ρεύμα, χωρίς να έχεις καταλάβει ποιο είναι αυτό το ρεύμα τελικά;

Θεωρείς ότι έχεις κάτι που σε κάνει διαφορετικό από τους άλλους κι αυτό κάποια στιγμή της ζωής σου σε τρόμαζε;

Έχεις το θάρρος της ύπαρξής σου όντας ενταγμένος σε ένα σύνολο που εμπεριέχει κι άλλους σαν κι εσένα, με κοινούς στόχους και ιδανικά, που είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν, ερχόμενοι ακόμα και σε σύγκρουση, άλλες παρόμοιες ομάδες με διαφορετικούς στόχους;

Γνωρίζεις άτομα των οποίων το όνομα ή το παρατσούκλι παραπέμπει σε ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της εμφάνισης ή της φυσιολογίας τους;

Μήπως είσαι και ο ίδιος ένα τέτοιο άτομο;

Συνειδητοποιείς ότι δε χρειάστηκε ποτέ ν’ ανησυχήσεις τραγικά για τα οικονομικά σου;

Έχεις την τάση να βρίσκεσαι σε χώρους όπου συμβαίνουν τρομερά γεγονότα;

Βλέπεις πού και πού όνειρα ή έχεις οράματα με παράλληλα σύμπαντα και επικίνδυνα άλτερ έγκο;

Έχεις συναντηθεί με πληθώρα ατόμων, που για κάποιο λόγο που δεν καταλαβαίνεις, είναι σημαντικοί για το ρουν της Ιστορίας όπως: πρόεδροι κρατών, ηθοποιοί, συγγραφείς, σκηνοθέτες, μυθολογικά όντα, τον Θεό;

Έχεις μπλεχτεί ποτέ σε ιστορία που από την αρχή της σου φαινότανε γνωστή και μάλιστα εμπεριείχε και το νεώτερο εαυτό σου μέσα;

Νιώθεις την απελπισία μήνα παρά μήνα;

Βρίσκεσαι συχνά στο χείλος του γκρεμού κι όμως επιβιώνεις;

Είσαι άνδρας με θεληματικές γωνίες, σπιρτόζικα μάτια και καταπληκτικά μαλλιά ή γυναίκα με ανομολόγητα υπέροχο σώμα, φλογερά χείλη και καταπληκτικά μαλλιά ή ακόμα και ανθρωπόμορφο κτήνος με μύες από πέτρα, ωραία δόντια και όχι τόσο καταπληκτικά μαλλιά;


Αν έχεις κάποια απ’ αυτά τα χαρακτηριστικά ή και όλα, τότε μόνο ένα πράγμα είναι σίγουρο για ‘σένα…


ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΒΕΒΑΙΟ ΟΤΙ ΑΝΗΚΕΙΣ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΗΣ MARVEL…!

και σίγουρα όχι στα μικρά παράλληλα σύμπαντα που συμβολίζει, τα οποία τυγχάνει να ανήκουν στον ρεαλιστικό κόσμο, τον κόσμο που ζούμε γύρω μας καθημερινά, αν θεωρήσουμε ότι υπάρχει και δεν είναι κι αυτός συμβολικό σύμπαν μέσα στο ανώμαλο, υπερδιεγερμένο μυαλό ενός σπασίκλα δημιουργού που σφετερίζεται φανταστικές εμπειρίες άλλων και τις δανείζει στις μελάνινες μαριονέτες του για να δημιουργήσει σύμβολα που τον αναγάγουν στο ανώτατο, το υπέρτατο Όν, τον παντογνώστη, τον ποταπό παντοκρ…ε! ΑRGH!
ΤΕΛΟΣ

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

άλλη μια Μέρα



Δεν έχω τίποτα να γράψω κι όμως ν’ αντισταθώ δε μπόρεσα κι άνοιξα ένα καινούριο έγγραφο, λευκό στον ίδιο εκείνο Φάκελο μέσα, που κρατάω και τα καλά και τελειωμένα. Συνήθως τα καινούρια τ’ ανοίγω στην Επιφάνεια κι αφού Τελειώσω και Διορθώσω τα Σώζω κι όλα καλά.

Αυτό γιατί το άνοιξα εκεί δεν ξέρω.

Έχει τέσσερις ώρες τώρα που θέλω να το κάνω κι όλο λέω του εαυτού «και τι θα το κάνεις αφού δεν έχεις τι να γράψεις, ε;»

Είναι κι αυτά τα βρωμοπούλια που μου έχουν πάρει το Κεφάλι, μου έχουν πάρει τ’ αυτιά κι είναι για ‘μενα δύσκολο να γράψω άμα δε θέλω κι άμα δεν έχω πιει καφέ και καφέ δεν έχω εδώ και μια βδομάδα. Όλο λέω να πάρω και να πάρω αλλά ποτέ δεν παίρνω και δεν ξέρω γιατί. Δεν είναι ότι το ξεχνάω, όχι πάντα τουλάχιστον, είναι μάλλον που θέλω να ‘χω Κάτι που Πρέπει να κάνω.

Όταν τα πουλιά σταματάνε για λίγο ή για λίγο χαμηλώνει η έντασή τους στο κελάηδημα, γιατί κι αυτά κουράζονται μη νομίζεις, τότε θυμάμαι ότι πρέπει να πάω τουαλέτα, μάλλον απ’ το ζόρι μου και τον εκνευρισμό μου όλη αυτή την ώρα που το κεφάλι μου τιτίβιζε ασταμάτητα κι όπως περνάω έτσι γρήγορα μπροστά απ’ τον καθρέφτη σκέφτομαι πως και μπάνιο πρέπει να κάνω αλλά αυτό τ’ αφήνω για μετά μόλις νυχτώσει και πάνε τα πουλιά για  Ύπνο.

Καμιά φορά έτσι όπως κάθομαι και βλέπω την οθόνη να αλλάζει χρώματα στο ρυθμό του Δείκτη και τα μάτια μου έχουν θολώσει και μερικές φορές ένα-δυο δάκρυα ίσως τρέξουν, μου φαίνεται πως τα Πουλιά κάνουνε τόση πολλή φασαρία που τ’ αυτιά μου πια κάποια στιγμή δε θ’ αντέξουν και θα σπάσουν οι φλέβες και τ’ αγγεία απ’ την πίεση και θα πονέσει και η Μύτη και τα Δόντια και αίμα θα τρέξει απ’ τα ρουθούνια και τα μάτια μου και τους φωνάζω έτσι όπως κάθομαι κι έχω ιδρώσει απ’ τον τρόμο, να κάνουνε ησυχία και να με λυπηθούνε, όχι για πολύ για μια-δυο ώρες, μετά αν θέλουν πάλι ας αρχίσουν.

Κι αν είμαι και σε έξαλλη κατάσταση βλέπω τον τοίχο πίσω μου να τον ρουφάει το υπόλοιπο σπίτι και το υπόλοιπο σπίτι να το ρουφάει το μπαλκόνι κι ένα μπαλόνι να ‘χει γίνει η τηλεόραση κι εκεί που ήτανε κλειστή, ανοίγει ξαφνικά κι όλο φουσκώνει και τα βιβλία πέφτουνε στο πάτωμα και οι σελίδες σκίζονται κι υπάρχει σκόνη, τόση πολλή που όταν αναπνέω πια ακούγεται εκείνο το νιαούρισμα στην πλάτη μου και βήχω κι όλα τα παιχνιδάκια που ‘χω μαζέψει πάνω στο τραπέζι μου κουνιούνται κυκλικά και αν μιλούσανε μου φαίνεται κάτι κακό θα έλεγαν, τα μαξιλάρια ξαφνικά δε με στηρίζουνε, η πλάτη μου λυγίζει και το πόδι μου μαγκώνει και τα Πουλιά βαθαίνουν τα εμβατήρια και γίνεται σκοτάδι από τη σκόνη, η λάμπα μου η κόκκινη ανάβει και σβήνει τόσο γρήγορα και καίνε τα λουλούδια στο σεντόνι, οι μπρίζες σπίθες βγάζουνε και τα ποτήρια του καφέ πηδάνε από ‘κει που τα παράτησα και σπάνε μές στον νεροχύτη και τα παπούτσια που έκλεψα δένονται μόνα τους με ‘κείνα τ’ άλλα που μου κάναν δώρο για το χιόνι και όλ’ αυτά μαζί δεν ξέρω σα να με ηρεμούν εμένα κι όταν συνέρχομαι και τα βάζω όλα στη θέση τους, ρίχνω και μές στα μάτια από δυο σταγόνες, σκουπίζω τον ιδρώτα, πιάνω και την αναπνοή μου και κάνω και δυο εισπνοές με κορτιζόνη και έχει πάει εννιά η ώρα, μόλις που νύχτωσε και τότε βγαίνω στο μπαλκόνι για τελευταία σήμερα φορά να διώξω ό, τι έχει μείνει απ’ τα Εμβατήρια, τις σκόνες, τα πανιά, τα γυάλινα αποσπάσματα, τα πούπουλα και το ζευγάρι που ξεμείνανε πουλιά και μένω εκεί να αναπνέω αργά και σταθερά.

Και βάζω απ’ το παράθυρο το χέρι μου στο μπάνιο κι ανοίγω τη βρύση στο ζεστό να βγει κρύο.

Κάνω κι ένα τσιγάρο.

Κι όπως βρέχομαι έτσι σκέφτομαι, να, άλλη μια Μέρα που τελειώνει.